Ik zit hier, letterlijk midden tussen de vierdaagse feesten te werken. De wandelaars stappen bij wijze van spreken op mijn tenen. Mijn collega's zijn met vrouwen en kinderen mee aan 't feesten, maar 1 moest 't 'fort' bewaken........ Je raadt het al :-(!!
Ik heb al eerder beloftes gedaan die ik niet ben nagekomen, maar ik waag me nu weer aan 't bloggen. Eigenlijk was het de bedoeling een nieuwe start op Ira's verjaardag te maken maar 't inloggen bij Blogger was veranderd en het duurde even voor ik er uit was hoe het ging. Tja zo ingewikkeld was het niet, het zat 'm vooral in 't geduld wat ik niet had om het uit te vogelen.....
Een nieuw huis, een nieuw begin.
De afgelopen maand is snel gegaan, erg druk en veel uiteenlopende emotisch. Verdriet om het verlies van oma. Ze was oud en ziek, haar lichaam was al jaren 'op'. Haar geest was nog vol leven en ze wilde nog getuige kunnen zijn van zoveel. Toch had ze er zelf vrede mee als ze zou sterven, in hoevere ze zelf heeft geweten dat ze stervende was, dat zal niemand weten want helaas heeft niemand afscheid kunnen nemen. De afgelopen maand hebben we haar spulletjes verdeeld en opgeruimd en langzaamaan komt het besef dat ze er echt niet meer is.
Afgelopen donderdag is Oma oma toch nog plotseling gestorven, ze is 81 geworden. Oma oma, ik vind het heel jammer dat je maar zo kort van mijn 'kunsten' kon genieten, maar mama heeft gezegd dat je vast een hele mooie wolk hebt uitgezocht om naar mij te kijken..... We gaan af toe samen naar je zwaaien hoor. We zullen je heel erg missen.
Ik heb mama iets langer laten wachten, lopen zonder handen is toch best heel moeilijk, maar..... Gisteren is het echt gelukt. Zonder handen de kamer door lopen! Ik moet nog wel veel oefenen want ik kan nog helemaal niet snel lopen. Dus.... als ik mama te snel af wil zijn, dan ga ik gauw kruipen en moet dan heel hard lachen omdat ik weet dat mama even niet snel is. Soms win ik het dan van mama maar meestal is ze uiteindelijk toch sneller.
Een collega vertelde me van de week: haar vriendin werkt in een huis voor verstandelijk gehandicapten. Met de bewoners gingen ze een dagje naar de dierentuin. Na een tijdje waren ze een van de bewoners kwijt. Toen ze de man terugvonden. Waren zijn broekspijpen en mouwen nat, men kreeg niet helder waar hij was geweest. Thuis ging hij in bad, hij had tenslotte de halve dag in natte kleren rond gelopen.
Met de tuinslang aan de douchekraan is de enigste plek om een douche te nemen onder de sproeier in de tuin.
De 90ste Nijmeegse vierdaagste is afgelast, bij iedereen inmiddels waarschijnlijk wel bekent. Gisteren zijn er 2 ervaren wandelaars overleden. De hitte is hen fataal geworden. Dit bericht bereikt mij juist op 't moment dat ik Nijmegen inrij.~ongeloof, hoor ik dat echt goed~ Maar in het centrum wordt het al snel duidelijk er heerst een macabere sfeer en overal lopen wandelaars in hun tenue doelloos rond. De feestende stad is veranderd in een soort van spookstad. ~ik ben er nog steeds een beetje stil van~
In de stad 2 hoog in een oud huis langzaam gaarstomen dat is wel een adequate samenvatting van mijn werkdag vandaag (en waarschijnlijk ben ik niet de enigste) Geen ventilator of airco aanwezig. Naarmate de middag vorderde, hoorde ik mijn hersens soppen van het zweet en een simpel formulier invullen ging herhaalde malen fout. Ik denk dat de temperatuur wel tegen de 40 graden liep. Om 16.15u vond ik het mooi geweest. Nu zit ik in een heerlijk koel huis, teminste zo voelt het aan want de thermostaat geeft toch echt 29 graden aan.
Een bezoekje bij een vriendin op de camping in Mierlo begon met een ochtend ronddwalen in Brabant. Vreselijk het was niet mijn dag wat dat betreft. We waren al niet te vroeg omdat meisjes van 1 in no time een hele hoop rommel kunnen maken en soms vergeet ik wel eens even dat opschietten uit mijn woordenboek is geschrapt, of op zijn mintst tijdelijk tussen twee haakjes staat. Maar dit terzijde. Om 10.30u zatten we dan toch in de auto, klaar om te vertrekken. Ik weet nu nog niet precies hoe en waar 't nou fout ging maar ik nam de verkeerde afslag Helmond en toen was ik het spoor bijster. Gelukkig stond de airco aan en begon ik alleen vanbinnen te koken door mijn eigen 'mutsen gedrag' Ik ga niet roepen hoe laat we de camping hebben bereikt, maar we hebben een hele leuke middag gehad. De terugweg heb ik met wat aanwijzingen in een keer gevonden en dat terwijl de laagstaande zon pal op de voorruit stond en ik geen bord kon lezen. (kleine ego boost ;-)) Maar ik weet het nu echt zeker binnenkort komt er toch echt een 'navigerende James' in mijn auto.
Al een week of twee gaat ze los staan. Gewoon vanuit de hurken, wiebel wiebel. Kijk ik sta mama! ~klapt in haar handjes~ Vandaag heeft ze bij opa en oma heus twee voorzichtige stapjes achter elkaar gezet. Mama is blij met een perfecte timing, de komende 3 dagen ben ik vrij en met een beetje geluk volgen er dit weekend meerdere stapjes en kan mama als eerst aplaudiseren! Immers als je 4 dagen werkt is de kans zo groot dat je veel 'eerste keren' van je kind mist.
Vandaag was 't weer eens zover: 'het is momenteel erg druk, daarom kunnen we u niet binnen redelijke tijd te woord staan, onze excuses, belt u op een ander tijdstip terug' tuut tuut tuut (de verbinding wordt verbroken.) Waarom denken steeds meer bedrijven dat ik niet meer zelf kan bepalen of ik (lang of kort) wil wachten tot ik geholpen wordt. Grrr Op deze manier zijn bedrijven onbereikbaar voor hun klanten. En kost het mij soms 2 a 3 weken om iemand te bereiken. Mijn werkzamheden/prive zaken stagneren hierdoor en ik erger me er echt groen en geel aan. Waarom niet gewoon: 'het is momenteel erg druk, de wachtijd bedraagt meer dan 30 minuten, u kunt wachten of het op een ander tijdstip nog eens proberen'.
Goeie morgen, mama heeft mij net wakker gemaakt. Ik was erg moe van een heel leuk feest. Er zijn veel mensen op bezoek geweest en ik heb heel veel kadootjes gekregen. En mijn tante en opa hadden een hele mooie grote taart gebakken. Mama heeft heel veel foto's maar we hebben nu geen tijd om ze te laten zien. Mijn tweeling vriendinnetje Cornelle is vandaag jarig en daar gaan we als we aangekleed zijn naar toe. lekker nog meer taart eten!! Mama gaat de foto's vanavond laten zien.
Ik heb mezelf weer eens overschat. De tijd tikt door en de luikjes worden zwaar. Het blijft dus vanavond bij twee updates. Morgen volgt in ieder geval een foto van de jarige Job en de Taart (welke een hoofdletter verdient zoals altijd)
De afgelopen tijd wordt gekleurd door knots gekke hectiek zowel op 't werk als prive. Afgelopen donderdag begon ik helemaal daas aan mijn weekje vakantie het heeft even geduurd voor ik mijn werk en alle clienten weer op kantoor kon terug zetten.
Op de vooravond van Ira's eerste verjaardag zal mama weer eens uitpakken.
Mama en ik zijn een paar dagen naar een vriendin van mama geweest en we zijn samen naar heel veel zand en heel veel water geweest. Mama vertelde dat dat zand strand heet en het water met die bobbels de zee. Ik vond het in ieder geval erg leuk. Ik heb nog niet echt in 't zand gespeeld want dat smaakt erg vies en ik moet alles proeven!
We zitten samen thee te drinken en de kids spelen samen. Ineens roept Lisa (7 jaar)'mama waar is de papa van Ira toch, ik heb hem nog nooit gezien?' We kijken elkaar aan, ik heb niet direct een antwoord. Joeri (4 jaar) helpt me uit de brand, hij roept direct 'Oh die is altijd aan het werk.' Lisa vindt het een prima antwoord en speelt verder.
Sinds een week of drie kan Ira kruipen, voorheen rolde ze zich door de kamer, maar sinds mevrouw kruipt is ze veel vlotter op 'plaats van bestemming' en met 3 weken oefenen zit ze tegen olympische records aan. Tijd voor veiligheidsmaatregelen. De meeste 'gevaarlijke spullen' waren al opgeruimd, maar de keuken blijkt wel een erg leuke ruimte om op ontdekkingstocht te gaan.
Zoals ik zaterdag schreef, een vrij lange logstilte, maar beslist geen stilte in ons leven. Een paar weken geleden kreeg Ira ineens last van buikgriep. Op zich niks bijzonders of ernstigs. Ze had wat diarree, moest af en toe braken en was wat koortzig. Na een dag leek 't ook allemaal wat beter te gaan. Ik ging weer met een gerust hart naar mijn werk. Toen ik tijdens mijn lunch oma belde hoorde ik haar vrolijk kraaien op de achtergrond.
Natuurlijk is de griep al lang voorbij en zijn we weer druk met andere dingen. Er is een hoop gebeurd. Leuke dingen en minder leuke dingen, maar ze zorgde al maar voor dat ik niet aan loggen toe kom. Zo ben ik ander werk gaan doen, ben ik me aan 't orrienteren op een ander, groter huis, kopen of huren, helaas wordt het dat laatste waarschijnlijk. Ira heeft in 't ziekenhuis gelegen, ze was behoorlijk ziek, maar er nu gelukkig weer helemaal bovenop. Genoeg stof om over te schrijven en dat ga ik ook weer doen. Voor 1 mei moest ik nog aardig wat uurtjes opnemen, dus de komende weken heb ik meer tijd om de boel weer op de rit te krijgen.
